Ryby Morskie

Umbryna

wirtualny cmentarz

Pysk zaokrąglony; szeroki, prawie poziomy otwór gębowy. Szczęka górna wystająca do przodu; zęby drobne, spiczaste. Na podbródku jeden mięsisty, krótki wąsik. Ciało pokryte dużą, cienką łuską grzebykowatą (ktenoidalną), na głowie drobniejszą. Wzdłuż biegnącej równolegle do grzbietu i przechodzącej na płetwę ogonową linii bocznej 50-60 łusek. Trzon ogonowy wysoki. Dwie rozdzielone wcięciem płetwy grzbietowe; pierwsza z 10 cierniami, druga niższa, podparta jednym cierniem i 21-25 miękkimi promieniami. Krótka płetwa odbytowa wzmocniona dwoma kolcami i 7 miękkimi promieniami. Tylny brzeg płetwy ogonowej prawie prosty. Statolity (otolity) są bardzo duże. Pęcherz pławny silnie rozwinięty. Ubarwienie: grzbiet i boki jasnosrebrzyste, pokryte złocistymi, brązowofioletowo obwiedzionymi, poprzecznymi pręgami, brzuch ze srebrzystym połyskiem. Tylny brzeg pokrywy skrzelowej czarny. Długość: maksymalnie metr. Występowanie: północny Atlantyk od Senegalu (rzadko) i Maroka do Zatoki Biskajskiej. Występuje również w Morzu Śródziemnym, Czarnym i Azowskim. Przez Kanał Sueski przeniknęła do Zatoki Sueskiej w Morzu Czerwonym. Środowisko: przeważnie nad dnem piaszczystym i mulistym, ale również między blokami skalnymi w strefie przybrzeżnej. Do lagun z wodą słonawą i w ujścia rzek wchodzą przede wszystkim młode umbryny. Pokarm: wieloszczety, skorupiaki i mięczaki. Tryb życia: biologia tego gatunku jest słabo poznana. Umbryna jest samotnikiem. Rozród: w Morzu Śródziemnym tarło przypada na czerwiec. Performance Media