Ryby Morskie

Wargacz tęczak

kotły co

Szeroki otwór gębowy z grubymi, mięsistymi wargami. Szczęki daleko wysuwalne do przodu; na każdej rząd silnych, stożkowatych zębów (przednie największe): kość podniebienna bezzębna, a dolne kości gardłowe zrośnięte w silne płytki żujące. Brzeg kości przedpokrywowej gładki. Wzdłuż linii bocznej, przebiegającej równolegle do linii grzbietu, 50-60 łusek. Długa, nie podzielona, prawie równej wysokości płetwa grzbietowa podparta 16-19 twardymi i 11-14 miękkimi promieniami. Płetwa odbytowa wzmocniona trzema twardymi i 9-12 miękkimi promieniami. Ubarwienie: dojrzałe płciowo wargacze tęczaki są bardzo różnie ubarwione. Samce mają niebiesko opalizującą głowę z ciemnymi podłużnymi paskami, przechodzącymi na żółto lub pomarańczowo zabarwione boki. Nie występują u nich ciemne plamy na grzbiecie, natomiast w okresie godowym na czole pojawia się biała plama. Samice mają ciało ubarwione żółto lub czerwonawopomarańczowo z trzema ciemnymi plamami na grzbiecie (dwie poniżej miękkopromiennej części płetwy grzbietowej, trzecia na trzonie ogonowym). Między nimi białe pola, co sprawia, że wzór ten jest bardzo dobrze widoczny. Długość: samice maksymalnie do 30 cm, samce do 35cm. Występowanie: północny Atlantyk od Norwegii i północnej Szkocji do Senegalu oraz wokół Azorów i Madery. Występuje także w Morzu Śródziemnym. Środowisko: przeważnie nad dnem żwirowatym i skalistym obficie pokrytym glonami oraz na łąkach trawy morskiej, na głębokości do 200 m, jedynie latem w płytkich wodach, zwykle jednak w głębszych warstwach wody niż inne gatunki z rodzaju Labrus. Perfumeria